Wie bepaalt welke bron de juiste is

Single source of truth wordt vaak behandeld als een technische instelling: kies één systeem aan, wijs het aan als de bron, en het probleem van tegenstrijdige informatie is opgelost. Die voorstelling houdt geen stand zodra je kijkt naar hoe kennis in een organisatie daadwerkelijk ontstaat en verandert.

Een systeem bevat documenten, en documenten bevatten uitspraken. Sommige van die uitspraken zijn actueel, andere verouderd, weer andere gelden alleen onder specifieke voorwaarden. Het systeem zelf maakt dat onderscheid niet. De gouden bron ontstaat pas wanneer iemand per uitspraak heeft vastgesteld welke versie, welk document of welke persoon op dat specifieke punt leidend is.

In de praktijk komt het vaststellen van een gouden bron neer op een herhaalde vraag: wie heeft, over dit specifieke onderwerp, het meest recente en meest bevoegde oordeel geveld. Dat kan een document zijn, maar even goed een vakspecialist die een uitzondering kent die nergens is opgeschreven.

Deze vraag stel je niet één keer voor de hele organisatie, maar telkens opnieuw per onderwerp, per proces of zelfs per klantsituatie. Dat maakt het een doorlopende activiteit in plaats van een eenmalig inrichtingsproject. Wie dat verwart met een technische keuze, bouwt een systeem dat er overtuigend uitziet maar inhoudelijk onbetrouwbaar blijft.